MiG-21-93. Πρώτη πτήση: 1994

 


 Τεχνικά χαρακτηριστικά      Φωτογραφίες      Video 

 

Το συγκεκριμένο πρόγραμμα ήταν το πρώτο που προτάθηκε για το MiG-21 Fishbed αλλά και για τους ρωσικούς εκσυγχρονισμούς εν γένει, και το μόνο που ευτύχησε. Ο λόγος ήταν ότι προσφέρθηκε σε μια σχεδόν δυτική χώρα, την Ινδία, με επάρκεια χρημάτων. Η αναβάθμιση σχεδιάστηκε πέριξ της ατράκτου των βελτιωμένων , από κάθε άποψη, και νεότερης κατασκευής MiG-21bis. Το πρόγραμμα είναι καθυστερημένο πολλά χρόνια, και κανείς μπορεί να πει ότι μιλάμε για τρεις γενιές υπό το αυτό όνομα. Η πρώτη γενιά (1991), που επελέγη από τους Ινδούς, απλά απέτυχε να δώσει ικανοποιητικό αποτέλεσμα λόγω των αλλαγών στο κέντρο βάρους του αεροσκάφους και των άλλων προβλημάτων συμβατότητας (πχ παροχές, ολοκλήρωση δυτικών και ανατολικών ηλεκτρονικών σε μια πολύ πρώιμη εποχή για τέτοιες προσπάθειες). 


Τα νέα συστήματα ήταν μεν μικρότερα και ελαφρύτερα, αλλά πολύ ενεργοβόρα και με μια άνευ προηγουμένου πολυπλοκότητα και πολυδυναμία για το μικρό αεροσκάφος (το μόνο δυτικό αντίστοιχο θα μπορούσε να είναι το F-20). Η δεύτερη γενιά (περί το 1995) έφτασε κοντά στην υλοποίηση, καθώς τα ηλεκτρονικά νέας γενιάς, η πείρα στη «δυτικοποίηση» και οι διαφορετικές προδιαγραφές επέτρεψαν επιτυχή ολοκλήρωση πρωτοτύπου και υπογραφή συμβολαίων για 125-130 αεροσκάφη. Εδώ θυμίζετε ότι το ινδικό πρόγραμμα περιλαμβάνει βασικώς επέκταση της πτητικής ζωής στις 4000 ώρες/40 χρόνια και, ιδίως, ανατολικά ηλεκτρονικά, αλλά και μερικά δυτικά συστήματα, όπως IFF, εξοπλισμό ραδιοναυτιλείας, ασυρμάτους (ινδικής κατασκευής οι τελευταίοι) και δυτική διαμόρφωση και βαθμονόμιση πιλοτηρίου με λατινικές ενδείξεις. 

Παρενθετικά, το Βιετνάμ, που αρχικά ενδιαφέρθηκε για το ίδιο πρόγραμμα, αλλά στην πλήρως ανατολική εκδοχή (συμβατή με την υποδομή της αεροπορίας του) δέχθηκε προτάσεις τόσο από τους Ινδούς (έχουν κερδίσει παρόμοιο συμβόλαιο από το γειτονικό Λάος), όσο και από τους Ισραηλινούς (που έχουν κερδίσει συμβόλαια από την Καμπότζη, την Κροατία και τη Ζαμπία). Η τρίτη γενιά του προγράμματός (2001) ανακοινώθηκε πρόσφατα, μαζί με νέα καθυστέρηση (που συμβαδίζει απόλυτα με τις επιπλέον καθυστερήσεις του LCA τις οποίες θα καλύψουν τα αναβαθμισμένα MiG-21) για την επίτευξη ακόμη υψηλότερων ικανοτήτων.


Το πλέον σημαντικό σημείο του προγράμματος είναι η αντικατάσταση του ραντάρ Sapfir-21 με ένα σύγχρονο Kopyo  / Super Kopyo (=Δόρυ) (προέρχεται από το Zhuk) που επιτρέπει τη χρήση βλημάτων μέσης εμβέλειας, των R-77/ AA-12 συμπεριλαμβανομένων. Πιθανολογείται ότι τα εν λόγω βλήματα υπήρξαν από τις βασικές διαφορές μεταξύ πρώτης και δεύτερης γενιάς της πρότασης (όπως και η αντίστοιχη έκδοση του ραντάρ, Super Kopyo). 
Το νέο ραντάρ εκτός από χρήση βλημάτων ενεργού καθοδήγησης κατ' ομοβροντίες έχει πολύ καλύτερες ικανότητες κατόπτευσης, με ανίχνευση στόχων που ίπτανται σε ελάχιστο ύψος 30 μέτρων, έναντι 1000 του προκατόχου του. Επίσης διαθέτει και διαμόρφωση χαρτογράφησης   


Ακόμη στις βελτιώσεις περιλαμβάνεται σύστημα υπερύθρου πρόσκτησης στόχων αέρος, πλήρες ηλεκτρονικό σύστημα αυτοάμυνας (θυμίζετε ότι η έλλειψη του τελευταίου κόστισε απώλεια MiG-21 στο Καργκίλ από τους Πακιστανούς), ηλεκτρονικά πιλοτηρίου και συμβατότητα με νέα, έξυπνα όπλα κατά στόχων αέρος και επιφανείας,  όπως οι R-73/AA-11, Kh-31 /AS-17 και Kh-25ΜΡ/AS-12. Η εμβέλεια και η μεταφορική ικανότητα του αεροσκάφους δεν θα βελτιωθούν, αλλά η ποικιλία φόρτων και η αποτελεσματικότητα αυτού θα αναβαθμιστούν δραματικά. Μη σοβιετικής/ρωσικής σχεδίασης συστήματα που επελέγησαν για το ινδικό πρόγραμμα (και των οποίων η ολοκλήρωση με τα ρωσικά αποτέλεσε μείζον αίτιο της καθυστέρησης και των δυσκολιών) περιλαμβάνουν, εκτός από τα προαναφερθέντα, το γαλλικής προέλευσης σύστημα αδρανειακής ναυτιλείας και συσκευές και εν δείκτες του πιλοτηρίου (την εποχή που ο εκσυγχρονισμός προτάθηκε και εγκρίθηκε, η ρωσική βιομηχανία ήταν πολύ πίσω στις οθόνες, τους ενδεικτικές και τα αδρανειακά συστήματα πλοήγησης, ενώ σήμερα έχει εν πολλοίς καλύψει τη διαφορά (όπως φαίνεται από τις οθόνες και τα βοηθήματα πλοήγησης του MiG-29 SMT) και απλά εισάγει ελάχιστα απάρτια για τέτοια προϊόντα.


Τονίζεται ότι το ρωσικό πρόγραμμα, από την πρώτη ημέρα της σύλληψής του δεν είχε εστιαστεί μόνο στα MiG-21bis, καθώς πολλές χώρες (πχ Ρουμανία) διέθεταν αποκλειστικά παλαιότερες και λιγότερο ικανές και «ευρύχωρες» εκδόσεις του MiG-21, όπως το MiG-21MF. Για αυτές τις περιπτώσεις αναπτύχθηκε το ελαφρύτερο ραντάρ Moskit που έχει μειωμένες ικανότητες σε σχέση με το Kopyo/Super Kopyo αλλά και μειωμένες απαιτήσεις παροχών και χώρου. Το εν λόγω πρόγραμμα μπορεί να εξελιχθεί σε τρία στάδια, με το πρώτο να επιτρέπει απλώς την ενσωμάτωση βλημάτων AA-11/R-73, κάτι που απαιτεί ελάχιστες επεμβάσεις στο οπλικό σύστημα του αεροσκάφους (ραντάρ και σκοπευτικά), το δεύτερο στάδιο προβλέπει νέο σύστημα πλοήγησης που περιλαμβάνει GPS καθώς και σκοπευτικό επί κάσκας. Τέλος, το τρίτο στάδιο προβλέπει το προαναφερθέν ραντάρ, παρεμβολέα (ECM) και προσθήκη νέων έξυπνων όπλων.




ΣΧΕΔΙΟ ΤΡΙΩΝ ΟΨΕΩΝ

MiG - 21-93 © Konstantinos Panitsidis

 


ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΗΣ
Μικόγιαν/Γκούρεβιτς
ΧΩΡΑ
Ρωσία
ΤΥΠΟΣ
Μαχητικό πολλαπλού ρόλου
ΠΛΗΡΩΜΑ
1, άτομο
ΠΡΟΩΘΗΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ
Ένας στροβιλοκινητήρας, R-25-300
Μέγιστη ώση, kN
1 x 97.10
ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ
 
Μήκος, m
14,10
Ύψος α/φους, m
4,71
Εκπέτασμα πτερύγων, m
7,15
Επιφάνεια πτέρυγας, m2
23,00
ΒΑΡΗ
 
Μέγ. βάρος απογείωσης, kg
9.600
Κανονικό βάρος απογείωσης, kg
8.825
Βάρος κενό, kg
5.460
ΕΠΙΔΟΣΕΙΣ
 
Μέγ. ταχύτητα, km/h
2.175
Μέγ. ταχύτ. σε χαμηλό ύψος, km/h
1.300
Εμβέλεια με εξωτ. δεξαμ. καυσίμου, km
2.100
Εμβέλεια χωρίς εξωτ. δεξαμ. καυσίμου, km
1.200
Ακτίνα δράσης, km
-
Επιχειρησιακή οροφή, m
17.300
Βαθμός ανόδου, m/min
13.500
Όρια φόρτισης, g
8,5
ΟΠΛΙΣΜΟΣ
Ένα πυροβόλο GSh-23, με 200 βλήματα. Βάρος οπλικού φορτίου-1.300 kg. Δυνατότητα μεταφοράς μέχρι 2 x R-27R1, η 4 x R-77 (RVV-AE), 4 x R-73, 6 x R-60M.  Ένα βλήμα αντι-ραντάρ Kh-31P, Kh-31A,  Kh-35 η 2 x Kh-25MP. Κατευθυνόμενες αεροπορικές βόμβες KAB-500KR. Βόμβες ελεύθερης πτώσεις των 100-500 kg ή μη κατευθυνόμενες ρουκέτες, S-8, S-13, S-24, S-13. Δυνατότητα μεταφοράς ατρακτίδια Η.Π., αναγνώρισης και πυροβόλων.